Beni babam onayladı ama hangi konuda? Umrumda bile olmayan aptalca şeyleri onayladı. Tıpkı gerçeği görmek istemeyen ebeveynler gibi. Gökyüzü ve yıldızlardi önemli olan benim için. Onların hayatlarında ufacık bir detaydi. Ben insanları tanıdığımdan beri zarar görmeye başladım. Ve tabiki bu yüzden kaçma isteğim. Kime sarildiysam beni itti. Ama ben hala zararlı bir insan olamadım. Birinin hayatına girip mahvedip çıkamadım. Seni itmek için sarildigimda benim de dusecegimi bildiğin için hayatıma girdin beni gördün çünkü. Hayatıma giren herkes beni görmezdi. Sadece yaptiklarimla ilgilenir neden yaptığımı kendince yaftalar ve rafa kaldirirdi. Sen bunu yapmadın bu yüzden seni adam akıllı sevmem.
Sevdiğimi göstermek için yazmama konuşmama gerek yok. Çünkü, biliyoruz güzel şeyler olduğunu.

Bir kar Küresi, bir biblo.
İnsanlar neden bu kadar güzel değil ?
Bıraktıklari eşyalara bakınca, insanların hiç bir zaman kendileri gibi olan birsey değil de, olmak istediği gibi bir şey görüyorum.
Ve olamadıklarını da.




Tam bu sırada, bu sacmaliklari yazarken, yazdıklarının saçma olduğuna karar verip durur.
Tabi ki yazan yazar değil.
O yazar olamaz çünkü; sıkılır hemen.

Ne yani sanki piyasadaki 'dini' moda kitapları yazanlar yazarsa,
o yazmamayi tercih ederdi.
Dalgalı, dalgacı ve umursamazdi.
Belki de sadece öyle görünürdu. Her neyseydi zaten. Bu kadarı bile fazlaydı.

Hayata dair.

Sevmiyorum.
 Yanıldığımın, birşeyleri  (çok fazla şeyleri) yanlış yaptığımın farkındayım.
 Aslında değilim de.
Çünkü belki de olağan şeylerdir?
Hani cennet ve cehennemin olmadığı gibi, hayatımın da cennette gibi olacak diye kaide olmadığındandır. Mutlu olduğum anlara haksızlık edip, o anların nankörü olupta, mutsuz olduğum anları neden benimsiyorum?
 Bilmiyorum, evet haklıyım ama nerede?
 Karmaşıklık değil bu. Bakış açısı.
Aslında kimsenin suçlu olmadığını, herşeyin bir nedeni olduğunu anlamak. Kim peki bütün bunların suçlusu, içimize tohumları eken kim?
Neden kötü oluyoruz?
Neden bu ' daha fazlasına sahip olma' içgüdümüz?
İşte.
Tıkandığım nokta.
İnsanlığın yapısı.
'Olmayacak diye bir şey yok ' diyebilecek kadar umutlu olmayı isterdim açıkçası. Ama en ufak bir ışık bile yok benliğimde.