Sevmiyorum.
Yanıldığımın, birşeyleri (çok fazla şeyleri) yanlış yaptığımın farkındayım.
Aslında değilim de.
Çünkü belki de olağan şeylerdir?
Hani cennet ve cehennemin olmadığı gibi, hayatımın da cennette gibi olacak diye kaide olmadığındandır. Mutlu olduğum anlara haksızlık edip, o anların nankörü olupta, mutsuz olduğum anları neden benimsiyorum?
Bilmiyorum, evet haklıyım ama nerede?
Karmaşıklık değil bu. Bakış açısı.
Aslında kimsenin suçlu olmadığını, herşeyin bir nedeni olduğunu anlamak. Kim peki bütün bunların suçlusu, içimize tohumları eken kim?
Neden kötü oluyoruz?
Neden bu ' daha fazlasına sahip olma' içgüdümüz?
İşte.
Tıkandığım nokta.
İnsanlığın yapısı.
'Olmayacak diye bir şey yok ' diyebilecek kadar umutlu olmayı isterdim açıkçası. Ama en ufak bir ışık bile yok benliğimde.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder